فصل بيستم از فاجعهء خونين طف چگونه بايد بهره برداشت ؟ ترديدى نيست كه مجامع ياد بودى كه به نام حسين بن على عليه السّلام و حوادث خونين كربلا تحت عنوان « سوگوارى و عزادارى » در طول تاريخ به وجود مىآيد ، از مظاهر بزرگ و يكى از نمادهاى حيات مذهبى و معنوى مردم شيعه بوده است . اين مجالس و اجتماعات بدون ترديد در نشر معارف اسلام و حقايق دين و آشنا ساختن مردم با اصول و مقررات اسلامى نقش حياتى و بزرگى را داراست . انجمن به نام « عزادارى » بود ، اما در آن تفسير قرآن مىگفتند ، مسائل دين تعليم مىدادند ، اصول عقايد بيان مىكردند ، پند و موعظه و اندرز مىدادند ، روش اخلاقى اسلام و حالات بزرگان مذهب را بيان مىكردند ، روح حمايت از مظلوم و دشمنى با ستمگر در بين مردم زنده مىكردند و خوشبختانه اين روش و رسم تا كنون هم ادامه دارد . اينها حقايقى است كه انكار آن از يك حالت انحراف در قضاوت و ارزيابى نكردن صحيح حقايق و واقعيات ، حكايت مىكند . آرى ، نقش عظيم و حياتى اين مجامع را نمىتوان ناديده گرفت و حقا اثر عميق آنها به طور كلى از نظر زنده ساختن تعليمات عاليهء اسلام ( تا حدود زيادى ) براى جلوگيرى از گناه و فساد اجتماع هيچ گونه جاى انكار نيست ؛ اما از آنجا كه « هر گلى را خارى هست » در اين انجمنها هم كه به نام رهبر آزاد مردان جهان تشكيل مىگردد ، متأسفانه گاهى نه تنها در راه نشر اصول و معارف اسلامى و روشن ساختن هدف اصلى نهضت قدمى برداشته نمىشود ، بلكه مطالب و سخنانى ايراد مىگردد كه با حقايق دين و واقعيّات اسلام و مقصد اصلى حسين بن على عليه السّلام فرسنگها فاصله دارد و درست نقطهء مخالف هدف نهضت است .